senlerdeyim bir nefeste tenindeyim hissetmeden yokluğunu seni yaşadım körü körüne olmayacaklara inanırım senlerdeyim zavallıyım
maviler alıp götürdü artık ne yeşil ortalıkta ne sarı kırmızılar hanidir kayıp lacivert kararıyor ümit az hayatımız renksiz hayatımız siyah beyaz
yaşamımın korkunç bayalığı yok olup gitti. onun kollarının sığınağından başka hiçbirşey kalmadı. kuşkusuz bir yıl önce bütün bunlara katlanabilirdim; çünkü sevmenin sevilmenin, tutkuylahayran olmanın gerçek...
al, al da geri verme sevgimi al senin olsun sanma böyleydi hep yıllar boyu böyle sevemedim başkasını asla al senin olsun verme geri
başım bulanık içim paramparça bir toplasam, bir dağıtsam ben ben olmaktan kurtulsam bulutlara, yağmurlara, dolunaya yüklesem sırrımı onlarda saklasam, hiç kimseye açmasalar ben bende aslolsam.
hayatımın kuytu yerinde bedenimin derinlerinde sessiz,yitik,yırtık, yıkık, karanlık bir sevda hikayesiydin... ve bittin... ne yazık erken gittin... ne mutlu bende bitmedin...